Zmiany od 1 października 2026
- Zmieniony tekst programu: kryteria kwalifikacji, kryteria wyłączenia, dawkowanie, badania i monitorowanie.
O programie
Program jest przeznaczony dla dorosłych chorych na przewlekłą białaczkę limfocytową (ICD-10: C91.1). Ma dwie części: leczenie pierwszej linii, czyli u osób dotąd nieleczonych, oraz leczenie drugiej i kolejnych linii. Obejmuje kilka leków, m.in. ibrutynib, akalabrutynib, zanubrutynib, wenetoklaks i obinutuzumab. Stosuje się je osobno lub w połączeniach, także z chlorambucylem lub rytuksymabem.
Kto może się zakwalifikować:
- osoby w wieku co najmniej 18 lat, w stanie sprawności 0–2 w skali ECOG (ocena codziennej aktywności), ze wskazaniami do leczenia według zaleceń międzynarodowych (IWCLL);
- pierwsza linia: osoby dotąd nieleczone; wybór leku zależy m.in. od wyników badań genetycznych białaczki (np. delecja 17p, mutacja TP53, niezmutowany status IgHV), czynności nerek i chorób współistniejących;
- druga i kolejne linie: osoby z opornością na leczenie lub nawrotem choroby po co najmniej jednej wcześniejszej linii leczenia; wenetoklaks w monoterapii (jako jedyny lek) jest dla osób z delecją 17p lub mutacją TP53 po niepowodzeniu leczenia inhibitorem BTK;
- osoby bez aktywnych ciężkich zakażeń, u których wykluczono ciążę i karmienie piersią, wyrażające zgodę na antykoncepcję.
Leczenie trwa do decyzji lekarza o wyłączeniu. Niektóre schematy mają jednak określony maksymalny czas, np. 6 cykli, 12 lub 15 cykli po 28 dni albo 24 miesiące. Niektóre leki, np. wenetoklaks, przyjmuje się doustnie, a obinutuzumab podaje się we wlewie. Przed rozpoczęciem wenetoklaksu ocenia się ryzyko zespołu rozpadu guza (TLS), a dawkę zwiększa się stopniowo przez 5 tygodni. Przy ibrutynibie, akalabrutynibie i zanubrutynibie morfologię krwi wykonuje się co miesiąc przez pierwsze 6 miesięcy, potem co najmniej co 3 miesiące. Skuteczność leczenia ocenia się co 3 miesiące.
Leczenie kończy się m.in. przy postępie choroby (w tym przekształceniu w bardziej agresywnego chłoniaka), nadwrażliwości na lek, ciężkiej toksyczności, w ciąży lub podczas karmienia piersią oraz przy braku współpracy pacjenta. Przy nietolerancji jednego inhibitora BTK lekarz może zmienić go na inny, jeśli nie stwierdza się oporności ani postępu choroby.
Ostateczną decyzję o kwalifikacji podejmuje lekarz w ośrodku realizującym program na podstawie pełnych kryteriów poniżej.
Gdzie się leczyć
Ośrodki w województwie: dolnośląskie (5) · kujawsko-pomorskie (5) · lubelskie (4) · lubuskie (2) · łódzkie (2) · małopolskie (5) · mazowieckie (11) · opolskie (1) · podkarpackie (2) · podlaskie (3) · pomorskie (4) · śląskie (8) · świętokrzyskie (1) · warmińsko-mazurskie (3) · wielkopolskie (5) · zachodniopomorskie (3)
- ul. Terebelska 57-65, 21-500 Biała Podlaskabrak oczekujących · stan na wrzesień 2026
- ul. Choroszczańska 24, 15-732 Białystokbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. M.C. Skłodowskiej 24A, 15-276 Białystokbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Wyzwolenia 18, 43-300 Bielsko-Białabrak oczekujących · stan na październik 2026
- al. Armii Krajowej 101, 43-300 Bielsko-Białabrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Ks. J. Bielawskiego 18, 36-200 Brzozówbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. dr. i. Romanowskiej 2, 85-796 Bydgoszczbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Powstańców Warszawy 5, 85-681 Bydgoszcz10 osób oczekuje w 2 miejscach, średnio do 22 dni · stan na październik 2026
Pokaż pozostałe 56 ośrodków
- ul. Ujejskiego 75, 85-168 Bydgoszczbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Żeromskiego 7, 41-902 Bytom1 osoba oczekuje w 1 z 2 miejsc, średnio 50 dni · stan na październik 2026
- ul. Strzelców Bytomskich 11, 41-500 Chorzówbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Bialska 104/118, 42-200 Częstochowabrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Królewiecka 146, 82-300 Elblągbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Nowe Ogrody 1-6, 80-803 Gdańskbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Mariana Smoluchowskiego 17, 80-214 Gdańskbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Powstania Styczniowego 1, 81-519 Gdyniabrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Wybrzeże Armii Krajowej 15, 44-102 Gliwicebrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Węgierska 21, 38-300 Gorlicebrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Jana Dekerta 1, 66-400 Gorzów Wielkopolskibrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Henryka Dąbrowskiego 25, 40-032 Katowicebrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Artwińskiego 3, 25-734 Kielcebrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Szpitalna 45, 62-504 Koninbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. ORLA 2, 75-727 Koszalinbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Botaniczna 3, 31-503 Krakówbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Osiedle Złotej Jesieni 1, 31-826 Krakówbrak oczekujących · stan na październik 2026
- Klinika ginekologii onkologicznejul. Garncarska 11, 31-115 Kraków-Śródmieście
- ul. Jarosława Iwaszkiewicza 5, 59-220 Legnicabrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. dra Kazimierza Jaczewskiego 7, 20-090 Lublinbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Głuska 1, 20-442 Lublinbrak oczekujących · stan na wrzesień 2026
- ul. Pabianicka 62, 93-513 Łódźbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Młyńska 5, 33-300 Nowy Sączbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Wojska Polskiego 37, 10-228 Olsztynbrak oczekujących · stan na październik 2026
- Oddział kliniczny okulistycznyul. Żołnierska 18, 10-561 Olsztynbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Katowicka 64, 45-061 Opole5 osób oczekuje w 1 z 2 miejsc, średnio 84 dni · stan na październik 2026
- al. Wojska Polskiego 43, 64-920 Piłabrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Poznańska 125A, 63-300 Pleszewbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Medyczna 19, 09-400 Płockbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Przybyszewskiego 49, 60-355 Poznań-Grunwaldbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Dojazd 34, 60-631 Poznań-Jeżycebrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. J. Aleksandrowicza 5, 26-617 Radombrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Energetyków 46, 44-200 Rybnikbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Chopina 2, 35-055 Rzeszówbrak oczekujących · stan na październik 2026
- Oddział neurologiczny z pododdziałem udarowymul. Poniatowskiego 26, 08-110 Siedlcebrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Hubalczyków 1, 76-200 Słupskbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Szpitalna 60, 16-400 Suwałkibrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Arkońska 4, 71-455 Szczecin
- ul. Unii Lubelskiej 1, 71-252 Szczecinbrak oczekujących · stan na wrzesień 2026
- ul. Jana Pawła II 35, 97-200 Tomaszów Mazowieckibrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Batorego 17/19, 87-100 Toruńbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. św. Józefa 53-59, 87-100 Toruńbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Sokołowskiego 4, 58-309 Wałbrzychbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Indiry Gandhi 14, 02-776 Warszawabrak oczekujących · stan na październik 2026
- Lux Med Onkologia Spółka z O.O.ul. Gen. Augusta Emila Fieldorfa Nila 40, 04-125 Warszawabrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Kościelna 61, 05-135 Warszawabrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Wawelska 15, 02-034 Warszawabrak oczekujących · stan na październik 2026
- Poradnia onkologiczna iul. Roentgena 5, 02-781 Warszawa
- ul. Wołoska 137, 02-507 Warszawabrak oczekujących · stan na październik 2026
- Poradnia urologicznaul. Williama Heerleina Lindleya 4, 02-005 Warszawa
- ul. Szaserów 128, 04-141 Warszawabrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Ludwika Hirszfelda 12, 53-413 Wrocławbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Borowska 213, 50-556 Wrocławbrak oczekujących · stan na październik 2026
- ul. Peowiaków 1, 22-400 Zamośćbrak oczekujących · stan na październik 2026
- Oddział okulistycznyul. Lubańska 11-12, 59-900 Zgorzelec
- Kliniczny oddział okulistykiul. Zyty 26, 65-046 Zielona Górabrak oczekujących · stan na październik 2026
Kolejki: Narodowy Fundusz Zdrowia, Terminy leczenia (api.nfz.gov.pl); liczby podaje świadczeniodawca, miesiąc aktualizacji przy każdej pozycji. Na liście podajemy kolejkę dla przypadków stabilnych; przypadki pilne są na stronie ośrodka. Liczba oczekujących nie przesądza o terminie przyjęcia – o kwalifikacji i terminie decyduje ośrodek.
Leki w programie
Dla pacjenta w programie są bezpłatne. Który lek zastosować, decyduje lekarz.
„Streszczenie EMA” to opis leku dla pacjentów po polsku od Europejskiej Agencji Leków (PDF). Obejmuje wszystkie wskazania z rejestracji w UE – zakres w programie może być węższy.
| Substancja czynna | Leki (nazwy handlowe) |
|---|---|
| Acalabrutynib | Calquence (streszczenie EMA) |
| Ibrutynib | Imbruvica (streszczenie EMA) |
| Obinutuzumab | Gazyvaro (streszczenie EMA) |
| Wenetoklaks | Venclyxto (streszczenie EMA) |
| Zanubrutynib | Brukinsa (streszczenie EMA) |
Najczęstsze pytania o program B.79
Kto może być leczony w programie lekowym B.79?
Program B.79 jest przeznaczony dla osób z rozpoznaniem: przewlekła białaczka limfocytowa (C91.1), które spełniają kryteria kwalifikacji z obwieszczenia Ministra Zdrowia. O kwalifikacji decyduje lekarz w ośrodku realizującym program.
Jakie leki są refundowane w programie B.79?
W programie B.79 stosuje się: acalabrutynib, ibrutynib, obinutuzumab, wenetoklaks, zanubrutynib. Dla pacjenta leki są bezpłatne, a o wyborze leku decyduje lekarz.
Gdzie jest realizowany program B.79?
Program B.79 realizuje 64 ośrodki w 16 województwach, m.in. w miejscowościach: Warszawa, Bydgoszcz, Białystok, Bielsko-Biała, Gdańsk, Kraków. Lista ośrodków z adresami jest na tej stronie (według danych NFZ). Przez programylekowe.pl możesz się bezpłatnie zgłosić do programu.
Ile kosztuje leczenie w programie B.79?
Leczenie i leki w programie lekowym są dla pacjenta bezpłatne – finansuje je NFZ.
Co się zmieniło w programie B.79 od 1 października 2026?
Zmieniony tekst programu: kryteria kwalifikacji, kryteria wyłączenia, dawkowanie, badania i monitorowanie. Szczegóły zmian, punkt po punkcie, są na stronie zmian programu.
Od kiedy obowiązuje ta wersja programu B.79?
Treść programu na tej stronie pochodzi z obwieszczenia Ministra Zdrowia z 16.09.2026 (wykaz obowiązujący od 1 października 2026). Ministerstwo Zdrowia aktualizuje wykaz programów lekowych kilka razy w roku – stronę aktualizujemy po każdym nowym obwieszczeniu.
Pełna treść programu
Oficjalny tekst z obwieszczenia Ministra Zdrowia z 16.09.2026 (źródło). Numery punktów jak w dokumencie.
Kryteria kwalifikacjiKto może być leczony w programie – spełnienie kryteriów ocenia lekarz w ośrodku.
Muszą zostać spełnione łącznie kryteria ogólne (1.1.) oraz kryteria szczegółowe (1.2. albo 1.3.) dla poszczególnych terapii.
Ogólne kryteria kwalifikacji
1)wiek 18 lat i powyżej;
2)stan sprawności 0-2 według skali ECOG;
3)rozpoznanie przewlekłej białaczki limfocytowej;
4)obecność wskazań do leczenia wg International Workshop on Chronic Lymphocytic Leukemia updating (the National Cancer Institute-Working Group (IWCLL);
5)brak przeciwwskazań do stosowania leku zgodnie z aktualną Charakterystyką Produktu Leczniczego;
6)brak nadwrażliwości na którykolwiek lek lub białka mysie lub którąkolwiek substancję pomocniczą leku;
7)wykluczenie ciąży i okresu karmienia piersią;
8)zgoda pacjenta na prowadzenie antykoncepcji zgodnie z odpowiednią, aktualną Charakterystyką Produktu Leczniczego;
9)nieobecność aktywnych, ciężkich zakażeń;
10)nieobecność istotnych schorzeń współistniejących lub stanów klinicznych stanowiących przeciwwskazanie do terapii stwierdzonych przez lekarza prowadzącego w oparciu o odpowiednie, aktualne Charakterystyki Produktu Leczniczego;
11)adekwatna wydolność narządowa określona na podstawie wyników badań laboratoryjnych krwi umożliwiająca w opinii lekarza prowadzącego bezpieczne rozpoczęcie terapii.
Szczegółowe kryteria kwalifikacji do terapii w 1. linii leczenia
ibrutynib w monoterapii
1)brak wcześniejszego leczenia przewlekłej białaczki limfocytowej;
2)udokumentowana obecność delecji 17p (del17p) / mutacji w genie TP53 (mutTP53) lub niezmutowanego statusu IgHV.
akalabrutynib w monoterapii
1)brak wcześniejszego leczenia przewlekłej białaczki limfocytowej.
obinutuzumab w skojarzeniu z chlorambucylem
1)brak wcześniejszego leczenia przewlekłej białaczki limfocytowej CD20+;
2)wyniki parametrów:
a)CrCl (klirens kreatyniny): > 30ml/min oraz < 70 ml/min
lub
b)liczba punktów wg skali CIRS > 6;
3)ujemny wynik badań na obecność HBsAg i HBcAb, a w przypadku dodatniego wyniku HBsAg lub HBcAb przed rozpoczęciem leczenia konieczna konsultacja przez lekarza hepatologa lub lekarza chorób zakaźnych;
4)przeciwwskazania (z powodu chorób współistniejących) do leczenia opartego na pełnej dawce fludarabiny.
wenetoklaks w skojarzeniu z obinutuzumabem
1)brak wcześniejszego leczenia przewlekłej białaczki limfocytowej CD20+;
2)ujemny wynik badań na obecność HBsAg i HBcAb, a w przypadku dodatniego wyniku HBsAg lub HBcAb przed rozpoczęciem leczenia konieczna konsultacja przez lekarza hepatologa lub lekarza chorób zakaźnych.
zanubrutynib w monoterapii
1)brak wcześniejszego leczenia przewlekłej białaczki limfocytowej.
ibrutynib w skojarzeniu z wenetoklaksem
1)brak wcześniejszego leczenia przewlekłej białaczki limfocytowej.
Szczegółowe kryteria kwalifikacji do terapii w 2. lub kolejnych liniach leczenia
1.3.1.wenetoklaks w skojarzeniu z rytuksymabem dla chorych z delecją 17p lub mutacją TP53 oraz dla chorych bez delecji 17p lub mutacji TP53
1)przewlekła białaczka limfocytowa ze stwierdzoną opornością na leczenie lub nawrotem po leczeniu;
2)stosowano uprzednio co najmniej jedną linię leczenia, bez względu na status delecji 17p (del17p) / mutacji w genie TP53 (mutTP53).
ibrutynib w monoterapii dla chorych z delecją 17p lub mutacją TP53 oraz dla chorych bez delecji 17p lub mutacji TP53
1)przewlekła białaczka limfocytowa ze stwierdzoną opornością na leczenie lub nawrotem po leczeniu;
2)stosowano uprzednio co najmniej jedną linię leczenia, bez względu na status delecji 17p (del17p) / mutacji w genie TP53 (mutTP53).
akalabrutynib w monoterapii dla chorych z delecją 17p lub mutacją TP53 oraz dla chorych bez delecji 17p lub mutacji TP53
1)przewlekła białaczka limfocytowa ze stwierdzoną opornością na leczenie lub nawrotem po leczeniu;
2)stosowano uprzednio co najmniej jedną linię leczenia, bez względu na status delecji 17p (del17p) / mutacji w genie TP53 (mutTP53).
1.3.4.wenetoklaks w monoterapii dla chorych z delecją 17p lub mutacją TP53, u których nie powiodło się leczenie inhibitorem BTK
1)niepowodzenie po leczeniu inhibitorem BTK;
2)udokumentowana obecność delecji 17p (del17p) / mutacji w genie TP53 (mutTP53).
zanubrutynib w monoterapii dla chorych z delecją 17p lub mutacją TP53 oraz dla chorych bez delecji 17p lub mutacji TP53
1)przewlekła białaczka limfocytowa ze stwierdzoną opornością na leczenie lub nawrotem po leczeniu;
2)stosowano uprzednio co najmniej jedną linię leczenia, bez względu na status delecji 17p (del17p) / mutacji w genie TP53 (mutTP53).
1.4.Ponadto do programu lekowego kwalifikowani są również pacjenci wymagający kontynuacji leczenia, którzy byli leczeni substancjami czynnymi finansowanymi w programie lekowym w ramach innego sposobu finansowania terapii (za wyjątkiem trwających badań klinicznych tych leków), pod warunkiem, że w chwili rozpoczęcia leczenia spełniali kryteria kwalifikacji do programu lekowego – dotyczy każdej z terapii w programie.
Jakie leczenie obejmuje programWstęp programu z obwieszczenia.
W ramach programu lekowego chorym na przewlekłą białaczkę limfocytową udostępnia się poniższe terapie, w pierwszej i kolejnych liniach leczenia, zgodnie ze wskazanymi w opisie programu warunkami i kryteriami:
1)w 1. linii leczenia:
a)pacjentom z delecją 17p (del17p) / mutacją w genie TP53 (mutTP53) lub niezmutowanym statusem IgHV:
•ibrutynib w monoterapii;
b)pacjentom bez względu na status delecji 17p (del17p) / mutacji w genie TP53 (mutTP53):
•akalabrutynib w monoterapii
albo
•obinutuzumab w skojarzeniu z chlorambucylem
albo
•wenetoklaks w skojarzeniu z obinutuzumabem
albo
•zanubrutynib w monoterapii
albo
•ibrutynib w skojarzeniu z wenetoklaksem;
2)w 2. lub kolejnych liniach leczenia:
a)pacjentom z delecją 17p (del17p) / mutacją w genie TP53 (mutTP53):
•wenetoklaks w skojarzeniu z rytuksymabem,
•ibrutynib w monoterapii,
•akalabrutynib w monoterapii,
•wenetoklaks w monoterapii,
•zanubrutynib w monoterapii;
b)pacjentom bez delecji 17p (del17p) / mutacji w genie TP53 (mutTP53):
•wenetoklaks w skojarzeniu z rytuksymabem,
•ibrutynib w monoterapii,
•akalabrutynib w monoterapii,
•zanubrutynib w monoterapii.
Kryteria wyłączeniaKiedy leczenie w programie się kończy (np. brak skuteczności, przeciwwskazania).
1)progresja choroby w trakcie leczenia, w tym transformacja do bardziej agresywnego chłoniaka;
2)wystąpienie objawów nadwrażliwości na którykolwiek ze stosowanych leków lub na białka mysie lub na którąkolwiek substancję pomocniczą leku, uniemożliwiających kontynuację leczenia;
3)wystąpienie nieakceptowalnej lub zagrażającej życiu toksyczności, pomimo zastosowania adekwatnego postępowania;
4)wystąpienie postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii lub ciężkich reakcji skórnych (toksyczna nekroliza naskórka, zespół Stevensa Jonhsona) – w przypadku terapii wenetoklaksem w połączeniu z przeciwciałem anty-CD20;
5)wystąpienie niekontrolowanej autoimmunologicznej anemii hemolitycznej lub immunologicznej trombocytopenii – w przypadku terapii z zastosowaniem wenetoklaksu w monoterapii lub w połączeniu z przeciwciałem monoklonalnym anty-CD20 albo ibrutynibem;
6)okres ciąży lub karmienia piersią;
7)wystąpienie chorób lub stanów, które według oceny lekarza prowadzącego uniemożliwiają dalsze prowadzenie leczenia;
8)brak współpracy lub nieprzestrzeganie zaleceń lekarskich, w tym dotyczących okresowych badań kontrolnych oceniających skuteczność i bezpieczeństwo leczenia, ze strony świadczeniobiorcy lub jego opiekuna prawnego.
W przypadku wystąpienia nietolerancji lub przeciwwskazań do kontynuacji danego kowalencyjnego inhibitora BTK, lekarz prowadzący może podjąć decyzję o zmianie leczenia na inny kowalencyjny inhibitor BTK w ramach programu lekowego pod warunkiem, że nie stwierdza się oporności lub cech progresji choroby, a pacjent spełniał pierwotnie kryteria kwalifikacji do leczenia nowym kowalencyjnym inhibitorem BTK. W takiej sytuacji zmiana kowalencyjnego inhibitora BTK na inny kowalencyjny inhibitor BTK nie stanowi zmiany linii leczenia.
Określenie czasu leczenia w programieJak długo trwa leczenie i kiedy lekarz ocenia jego skuteczność.
Leczenie trwa do czasu podjęcia przez lekarza prowadzącego decyzji o wyłączeniu świadczeniobiorcy z programu, zgodnie z kryteriami wyłączenia, jednak z zastrzeżeniem, iż w przypadku terapii:
1)obinutuzumabem w skojarzeniu z chlorambucylem – leczenie trwa maksymalnie do 6 cykli;
2)wenetoklaksem w skojarzeniu z obinutuzmabem – maksymalny czas trwania leczenia wynosi 12 cykli po 28 dni, przy czym przez 6 pierwszych cykli wenetoklaks podawany jest wraz z obinutuzumabem, natomiast przez kolejne 6 cykli (od 7 do 12 cyklu) wenetoklaks podawany jest w monoterapii;
3)ibrutynibem w skojarzeniu z wenetoklaksem – maksymalny czas trwania leczenia wynosi 15 cykli po 28 dni, przy czym przez 3 pierwsze cykle ibrutynib podawany jest w monoterapii, natomiast przez kolejne 12 cykli (od 4 do 15 cyklu) ibrutynib podawany jest wraz z wenetoklaksem;
4)wenetoklaksem w skojarzeniu z rytuksymabem – leczenie trwa maksymalnie do 24 miesięcy licząc od jednoczesnego podania dawki 400 mg wenetoklaksu i podania rytuksymabu w 1. dniu 1. cyklu, przy czym rytuksymab stosowany jest przez 6 cykli.
DawkowanieJak podaje się leki i kiedy lekarz może zmienić dawkę.
1.Dawkowanie:
ibrutynib w monoterapii
Zalecana dawka ibrutynibu wynosi 420 mg podawana 1 raz na dobę.
akalabrutynib w monoterapii
Zalecana dawka akalabrutynibu wynosi 100 mg podawana dwa razy na dobę (co odpowiada całkowitej dawce dobowej 200 mg).
Odstęp pomiędzy kolejnymi dawkami powinien wynosić około 12 godzin.
obinutuzumab w skojarzeniu z chlorambucylem
Obinutuzumab w cyklu 1.: zalecana dawka to 1000 mg, w dniach 1., 2. (kontynuacja dnia 1.), 8. i 15. pierwszego 28-dniowego cyklu leczenia.
Do infuzji w 1. i 2. dniu cyklu należy przygotować dwie torebki infuzyjne (100 mg na dzień 1. i 900 mg na dzień 2.). Jeżeli podczas podawania pierwszej torebki nie było przerw ani konieczności modyfikacji prędkości podawania, drugą torebkę można podać tego samego dnia (bez konieczności opóźnienia podania), pod warunkiem, że podczas trwania infuzji zapewnione są właściwe warunki, odpowiedni czas i nadzór personelu medycznego. W przypadku jakichkolwiek zmian w prędkości infuzji lub wystąpienia przerw podczas podawania pierwszych 100 mg, drugą torebkę z produktem leczniczym należy podać następnego dnia.
Obinutuzumab w cyklach 2-6.: zalecana dawka to 1000 mg, którą podaje się w dniu 1. każdego cyklu.
Chlorambucyl w cyklach 1-6: zalecana dawka wynosi 0,5 mg/kg mc. w dniach 1. i 15. każdego cyklu.
wenetoklaks w skojarzeniu z obinutuzumabem
Wenetoklaks: Dawka początkowa wynosi 20 mg wenetoklaksu 1 raz na dobę przez 7 dni. Dawkę należy stopniowo zwiększać przez okres 5 tygodni aż do osiągnięcia zalecanej dawki dobowej 400 mg jak pokazano na schemacie poniżej:
Tydzień 1 – zalecana dawka wenetoklaksu: doustnie 20 mg na dobę w jednej dawce.
Tydzień 2 – zalecana dawka wenetoklaksu: doustnie 50 mg na dobę w jednej dawce.
Tydzień 3 – zalecana dawka wenetoklaksu: doustnie 100 mg na dobę w jednej dawce.
Tydzień 4 – zalecana dawka wenetoklaksu: doustnie 200 mg na dobę w jednej dawce.
Tydzień 5 i kolejne – zalecana dawka wenetoklaksu: doustnie 400 mg na dobę w jednej dawce.
Wenetoklaks podaje się w 22. dniu pierwszego 28-dniowego cyklu w dawce 20 mg, a następnie kontynuuje się fazę dostosowania dawki zgodnie z opisem powyżej aż do osiągnięcia zalecanej dawki leku tj. 400 mg na dobę. Dawkę 400 mg przyjmuje się raz na dobę aż do czasu zakończenia cyklu 12. Przed rozpoczęciem leczenia wenetoklaksem należy dokonać oceny ryzyka zespołu rozpadu guza (TLS).
Na podstawie oceny lekarza, u niektórych pacjentów, zwłaszcza tych z wysokim ryzykiem wystąpienia TLS, może być konieczne leczenie szpitalne w dniu przyjęcia 1. dawki wenetoklaksu w celu intensywnej profilaktyki i monitorowania w ciągu pierwszych 24 godzin. Po powtórnej ocenie ryzyka należy rozważyć hospitalizację podczas kolejnego zwiększania dawki.
Obinutuzumab w cyklu 1.: zalecana dawka to 1000 mg, którą podaje się w dniach 1., 2. (kontynuacja dnia 1.), 8. i 15. pierwszego 28-dniowego cyklu leczenia.
Do infuzji w 1. i 2. dniu cyklu należy przygotować dwie torebki infuzyjne (100 mg na dzień 1. i 900 mg na dzień 2.). Jeżeli podczas podawania pierwszej torebki nie było przerw ani konieczności modyfikacji prędkości podawania, drugą torebkę można podać tego samego dnia (bez konieczności opóźnienia podania), pod warunkiem, że podczas trwania infuzji zapewnione są właściwe warunki, odpowiedni czas i nadzór personelu medycznego. W przypadku jakichkolwiek zmian w prędkości infuzji lub wystąpienia przerw podczas podawania pierwszych 100 mg, drugą torebkę z produktem leczniczym należy podać następnego dnia.
Obinutuzumab w cyklach 2-6.: zalecana dawka to 1000 mg, którą podaje się w dniu 1. każdego cyklu.
zanubrutynib w monoterapii
UWAGA: W 1. linii leczenia chorych na przewlekłą białaczkę limfocytową w populacji FIT zanubrutynib finansowany jest jedynie w postaci kapsułek twardych.
Zalecana dawka zanubrutynibu wynosi 320 mg na dobę.
Dawkę dobową można przyjmować raz na dobę albo podzielić na dwie dawki po 160 mg i przyjmować dwa razy na dobę.
ibrutynib w skojarzeniu z wenetoklaksem
Ibrutynib (cykle 1-15): Zalecana dawka ibrutynibu wynosi 420 mg podawana 1 raz na dobę.
Wenetoklaks (cykle 4-15): Dawka początkowa wynosi 20 mg wenetoklaksu 1 raz na dobę przez 7 dni. Dawkę należy stopniowo zwiększać przez okres 5 tygodni aż do osiągnięcia zalecanej dawki dobowej 400 mg jak pokazano na schemacie poniżej:
Tydzień 1 – zalecana dawka wenetoklaksu: doustnie 20 mg na dobę w jednej dawce.
Tydzień 2 – zalecana dawka wenetoklaksu: doustnie 50 mg na dobę w jednej dawce.
Tydzień 3 – zalecana dawka wenetoklaksu: doustnie 100 mg na dobę w jednej dawce.
Tydzień 4 – zalecana dawka wenetoklaksu: doustnie 200 mg na dobę w jednej dawce.
Tydzień 5 i kolejne – zalecana dawka wenetoklaksu: doustnie 400 mg na dobę w jednej dawce.
Wenetoklaks podaje się pierwszy raz w 1. dniu czwartego 28-dniowego cyklu w dawce 20 mg, a następnie kontynuuje się fazę dostosowania dawki zgodnie z opisem powyżej aż do osiągnięcia zalecanej dawki leku tj. 400 mg na dobę. Następnie dawkę 400 mg podaje się raz na dobę aż do czasu zakończenia cyklu 15.
Przed rozpoczęciem leczenia wenetoklaksem należy dokonać oceny ryzyka zespołu rozpadu guza (TLS).
Na podstawie oceny lekarza, u niektórych pacjentów, zwłaszcza tych z wysokim ryzykiem wystąpienia TLS może być konieczne leczenie szpitalne w dniu przyjęcia pierwszej dawki wenetoklaksu w celu intensywnej profilaktyki i monitorowania w ciągu pierwszych 24 godzin. Po powtórnej ocenie ryzyka należy rozważyć hospitalizację podczas kolejnego zwiększania dawki.
wenetoklaks w skojarzeniu z rytuksymabem
Wenetoklaks: Dawka początkowa wynosi 20 mg wenetoklaksu 1 raz na dobę przez 7 dni. Dawkę należy stopniowo zwiększać przez okres 5 tygodni aż do osiągnięcia zalecanej dawki dobowej 400 mg jak pokazano na schemacie poniżej:
Tydzień 1 – zalecana dawka wenetoklaksu: doustnie 20 mg na dobę w jednej dawce.
Tydzień 2 – zalecana dawka wenetoklaksu: doustnie 50 mg na dobę w jednej dawce.
Tydzień 3 – zalecana dawka wenetoklaksu: doustnie 100 mg na dobę w jednej dawce.
Tydzień 4 – zalecana dawka wenetoklaksu: doustnie 200 mg na dobę w jednej dawce.
Tydzień 5 i kolejne – zalecana dawka wenetoklaksu: doustnie 400 mg na dobę w jednej dawce.
Przed rozpoczęciem leczenia wenetoklaksem należy dokonać oceny ryzyka zespołu rozpadu guza (TLS).
Na podstawie oceny lekarza, u niektórych pacjentów, zwłaszcza tych z wysokim ryzykiem wystąpienia TLS może być konieczne leczenie szpitalne w dniu przyjęcia pierwszej dawki wenetoklaksu w celu intensywnej profilaktyki i monitorowania w ciągu pierwszych 24 godzin. Po powtórnej ocenie ryzyka należy rozważyć hospitalizację podczas kolejnego zwiększania dawki.
Leczenie wenetoklaksem w dawce 400 mg powinno być kontynuowane w trakcie cykli leczenia rytuksymabem i po ich zakończeniu do 24 miesięcy licząc od podania rytuksymabu w 1. dniu 1. cyklu.
Rytuksymab: Rozpoczęcie pierwszego cyklu leczenia rytuksymabem następuje po zakończeniu okresu miareczkowania dawki wenetoklaksu (osiągnięcie dawki 400 mg/dobę). Dawka początkowa rytuksymabu w dniu 1. 28-dniowego cyklu wynosi 375 mg/m2 powierzchni ciała podawanego dożylnie, a następnie 500 mg/m2 powierzchni ciała w dniu 1. każdego 28-dniowego cyklu, przez w sumie 6 cykli.
wenetoklaks w monoterapii
Dawka początkowa wynosi 20 mg wenetoklaksu 1 raz na dobę przez 7 dni. Dawkę należy stopniowo zwiększać przez okres 5 tygodni aż do osiągnięcia zalecanej dawki dobowej 400 mg jak pokazano na schemacie poniżej:
Tydzień 1 – zalecana dawka wenetoklaksu: doustnie 20 mg na dobę w jednej dawce.
Tydzień 2 – zalecana dawka wenetoklaksu: doustnie 50 mg na dobę w jednej dawce.
Tydzień 3 – zalecana dawka wenetoklaksu: doustnie 100 mg na dobę w jednej dawce.
Tydzień 4 – zalecana dawka wenetoklaksu: doustnie 200 mg na dobę w jednej dawce.
Tydzień 5 i kolejne – zalecana dawka wenetoklaksu: doustnie 400 mg na dobę w jednej dawce.
Przed rozpoczęciem leczenia wenetoklaksem należy dokonać oceny ryzyka zespołu rozpadu guza (TLS).
Na podstawie oceny lekarza, u niektórych pacjentów, zwłaszcza tych z wysokim ryzykiem wystąpienia TLS może być konieczne leczenie szpitalne w dniu przyjęcia pierwszej dawki wenetoklaksu w celu intensywnej profilaktyki i monitorowania w ciągu pierwszych 24 godzin. Po powtórnej ocenie ryzyka należy rozważyć hospitalizację podczas kolejnego zwiększania dawki.
Modyfikacja dawkowania leków
Szczegóły dotyczące sposobu podawania, ewentualnego czasowego wstrzymania leczenia oraz ewentualnego zmniejszania dawki leku zgodnie z aktualną Charakterystyką Produktu Leczniczego odpowiedniego leku.
Badania i monitorowanie leczeniaJakie badania wykonuje się przy kwalifikacji i w trakcie leczenia.
Badania przy kwalifikacji
1)badania niezbędne do ustalenia rozpoznania przewlekłej białaczki limfocytowej, o ile nie były wykonywane wcześniej:
a)badanie na obecność antygenu CD20 (szczególnie przy stosowaniu terapii z przeciwciałami anty-CD20),
b)morfologia krwi obwodowej z rozmazem,
c)badanie na obecność delecji 17p (del17p) lub mutacji w genie TP53 (mutTP53) lub statusu mutacji w genach IgHV, zgodnie z kryteriami włączenia do poszczególnych schematów leczenia,
d)ocena wydolności nerek i wątroby:
•oznaczenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi,
•oznaczenie wskaźnika eGFR,
•oznaczenie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi,
•oznaczenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej (LDH),
•oznaczenie aktywności aminotransferazy alaninowej (ALT),
•oznaczenie stężenia bilirubiny całkowitej w surowicy krwi,
e)dodatkowo w przypadku leczenia ibrutynibem lub akalabrutynibem lub zanubrutynibem – oznaczenie czasu protrombinowego (PT),
f)dodatkowo w przypadku terapii z zastosowaniem wenetoklaksu w monoterapii lub w połączeniu z przeciwciałem monoklonalnym anty-CD20 albo ibrutynibem:
•oznaczenie stężenia potasu w surowicy krwi,
•oznaczenie stężenia fosforanów w surowicy krwi,
•oznaczenie stężenia wapnia w surowicy krwi,
g)ocena stopnia zaawansowania klinicznego wg klasyfikacji Rai'a lub Bineta,
h)ocena masy guza z zastosowaniem badań obrazowych (USG j. brzusznej i RTG klatki piersiowej albo w przypadkach uzasadnionych klinicznie TK lub MRI – wybór rodzaju badań do decyzji lekarza),
i)dodatkowo w przypadku leczenia obinutuzumabem w skojarzeniu z chlorambucylem (jeśli ocena jest konieczna dla spełnienia kryteriów kwalifikacji do programu) – ocena nasilenia objawów chorób towarzyszących wg skali CIRS;
2)przesiewowe badanie w kierunku HBV (HBsAg i HBcAb, a w razie konieczności HBV DNA);
3)przesiewowe badanie w kierunku HCV (anty-HCV, a w razie konieczności HCV RNA);
4)elektrokardiografia (EKG);
5)test ciążowy (u kobiet w wieku rozrodczym).
Monitorowanie bezpieczeństwa leczenia
ibrutynib w monoterapii lub akalabrutynib w monoterapii lub zanubrutynib w monoterapii
1)badanie wykonywane 1 raz w miesiącu przez pierwsze 6 miesięcy terapii, a następnie co najmniej 1 raz na 3 miesiące:
a)morfologia krwi obwodowej z rozmazem;
2)badania wykonywane co 3 miesiące:
a)oznaczenie aktywności aminotransferazy alaninowej (ALT),
b)oznaczenie stężenia bilirubiny całkowitej w surowicy krwi;
3)zgodnie z aktualną Charakterystyką Produktu Leczniczego okresowe badania:
a)oznaczenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi u chorych z zaburzeniami czynności nerek,
b)elektrokardiografia (EKG) w celu wykrycia migotania przedsionków.
Dopuszczalne jest częstsze monitorowanie w zależności od wskazań klinicznych.
obinutuzumab w skojarzeniu z chlorambucylem
1)badania wykonywane przed każdym podaniem leku:
a)morfologia krwi obwodowej z rozmazem,
b)oznaczenie aktywności aminotransferazy alaninowej (ALT),
c)oznaczenie stężenia bilirubiny całkowitej w surowicy krwi,
d)oznaczenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi,
e)oznaczenie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi.
wenetoklaks w skojarzeniu z obinutuzumabem
1)badania wykonywane w trakcie leczenia obinutuzumabem i wenetoklaksem (cykle 1-6) – przed każdym podaniem obinutuzumabu:
a)morfologia krwi obwodowej z rozmazem,
b)oznaczenie aktywności aminotransferazy alaninowej (ALT),
c)oznaczenie stężenia bilirubiny całkowitej w surowicy krwi,
d)oznaczenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi,
e)oznaczenie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi,
f)oznaczenie stężenia potasu w surowicy krwi (przed rozpoczęciem cykli 3-6),
g)oznaczenie stężenia fosforanów w surowicy krwi (przed rozpoczęciem cykli 3-6),
h)oznaczenie stężenia wapnia w surowicy krwi (przed rozpoczęciem cykli 3-6),
i)oznaczenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej (LDH) (przed rozpoczęciem cykli 3-6);
2)badania wykonywane w trakcie dostosowywania dawki wenetoklaksu (od 22. dnia cyklu 1., a następnie co 1 tydzień przez 5 tygodni):
a)morfologia krwi obwodowej z rozmazem,
b)oznaczenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi,
c)oznaczenie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi,
d)oznaczenie stężenia potasu w surowicy krwi,
e)oznaczenie stężenia fosforanów w surowicy krwi,
f)oznaczenie stężenia wapnia w surowicy krwi,
g)oznaczenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej (LDH);
3)badanie wykonywane w cyklach 7-12, przed rozpoczęciem każdego cyklu – morfologia krwi obwodowej z rozmazem;
4)badania wykonywane przed rozpoczęciem cyklu 9 i 12:
a)oznaczenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi,
b)oznaczenie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi,
c)oznaczenie stężenia potasu w surowicy krwi,
d)oznaczenie stężenia fosforanów w surowicy krwi,
e)oznaczenie stężenia wapnia w surowicy krwi,
f)oznaczenie aktywności aminotransferazy alaninowej (ALT),
g)oznaczenie stężenia bilirubiny całkowitej w surowicy krwi.
Dopuszczalne jest częstsze monitorowanie w zależności od wskazań klinicznych.
ibrutynib w skojarzeniu z wenetoklaksem
1)badanie wykonywane 1 raz w miesiącu (przed rozpoczęciem każdego cyklu):
a)morfologia krwi obwodowej z rozmazem;
2)badania wykonywane co 3 miesiące (tj. przed rozpoczęciem cyklu 4, 7, 10 i 13):
a)oznaczenie aktywności aminotransferazy alaninowej (ALT),
b)oznaczenie stężenia bilirubiny całkowitej w surowicy krwi,
c)oznaczenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi,
d)oznaczenie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi,
e)oznaczenie stężenia potasu w surowicy krwi,
f)oznaczenie stężenia fosforanów w surowicy krwi,
g)oznaczenie stężenia wapnia w surowicy krwi,
h)oznaczenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej (LDH);
3)badania wykonywane przed pierwszym podaniem wenetoklaksu oraz co tydzień przez okres dostosowania dawki:
a)morfologia krwi obwodowej z rozmazem,
b)oznaczenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi,
c)oznaczenie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi,
d)oznaczenie stężenia potasu w surowicy krwi,
e)oznaczenie stężenia fosforanów w surowicy krwi,
f)oznaczenie stężenia wapnia w surowicy krwi,
g)oznaczenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej (LDH);
4)zgodnie z aktualną Charakterystyką Produktu Leczniczego dla ibrutynibu okresowe badania:
a)EKG w celu wykrycia migotania przedsionków.
Dopuszczalne jest częstsze monitorowanie w zależności od wskazań klinicznych.
wenetoklaks w skojarzeniu z rytuksymabem lub wenetoklaks w monoterapii
1)badania wykonywane przed pierwszym podaniem wenetoklaksu oraz każdego tygodnia przez okres dostosowania dawki:
a)morfologia krwi obwodowej z rozmazem,
b)oznaczenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi,
c)oznaczenie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi,
d)oznaczenie stężenia potasu w surowicy krwi,
e)oznaczenie stężenia fosforanów w surowicy krwi,
f)oznaczenie stężenia wapnia w surowicy krwi;
2)badanie wykonywane po okresie dostosowywania dawki wenetoklaksu co 1 miesiąc – morfologia krwi obwodowej z rozmazem;
3)badania wykonywane po okresie dostosowywania dawki wenetoklaksu co 3 miesiące:
a)oznaczenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi,
b)oznaczenie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi,
c)oznaczenie stężenia potasu w surowicy krwi,
d)oznaczenie stężenia fosforanów w surowicy krwi,
e)oznaczenie stężenia wapnia w surowicy krwi,
f)oznaczenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej (LDH),
g)oznaczenie aktywności aminotransferazy alaninowej (ALT),
h)oznaczenie stężenia bilirubiny całkowitej w surowicy krwi.
Monitorowanie skuteczności leczenia
Badania pozwalające na ocenę skuteczności leczenia powinny być przeprowadzane co 3 miesiące, zgodnie z aktualnie obowiązującymi zaleceniami International Workshop on Chronic Lymphocytic Leukaemia (iwCLL) z uwzględnieniem kategorii odpowiedzi częściowej z limfocytozą (w przypadku leczenia ibrutynibem lub akalabrutynibem lub zanubrutynibem):
1)morfologia krwi obwodowej z rozmazem;
2)badania obrazowe: USG jamy brzusznej lub TK klatki piersiowej, jamy brzusznej i miednicy (potrzeba wykonania badań obrazowych i ich rodzaj - do decyzji lekarza w zależności od sytuacji klinicznej);
3)biopsja aspiracyjna lub trepanobiopsja szpiku przy potwierdzeniu całkowitej remisji lub w przypadku cytopenii o nieokreślonej przyczynie.
Ocena odpowiedzi na leczenie powinna być przeprowadzona, w miarę możliwości, z wykorzystaniem tego samego rodzaju badań obrazowych, który był zastosowany podczas kwalifikowania pacjenta do leczenia.
Wykonane badania obrazowe muszą pozwolić na obiektywną ocenę odpowiedzi na leczenie.
Monitorowanie programu
1)gromadzenie w dokumentacji medycznej pacjenta danych dotyczących monitorowania leczenia i każdorazowe ich przedstawianie na żądanie kontrolerów Narodowego Funduszu Zdrowia;
2)uzupełnianie danych zawartych w elektronicznym systemie monitorowania programów lekowych dostępnym za pomocą aplikacji internetowej udostępnionej przez OW NFZ, z częstotliwością zgodną z opisem programu oraz na zakończenie leczenia, w tym przekazywanie danych dotyczących wybranych wskaźników skuteczności terapii, dla których jest możliwe ich określenie przez lekarza prowadzącego dla indywidualnego pacjenta, spośród:
a)całkowita odpowiedź (CR),
b)częściowa odpowiedź (PR),
c)częściowa odpowiedź z limfocytozą (PR-L) – w przypadku leczenia ibrutynibem lub akalabrutynibem lub zanubrutynibem,
d)choroba stabilna (SD),
e)brak odpowiedzi (NR),
f)progresja choroby (PD),
g)przeżycie bez progresji choroby (PFS),
h)przeżycie całkowite (OS);
3)przekazywanie informacji sprawozdawczo-rozliczeniowych do NFZ: informacje przekazuje się do NFZ w formie papierowej lub w formie elektronicznej, zgodnie z wymaganiami opublikowanymi przez NFZ.
Zgłoś się do programu B.79
Zostaw dane kontaktowe – odpowiemy e-mailem. Udział w programie jest bezpłatny.